W pracy twórczej – szczególnie tej dziecięcej – dzieje się coś niezwykłego. Powstaje nie tylko obraz. Powstaje coś znacznie ważniejszego.
Poczucie: „to ja”.
I czasem jedno małe „ja sama” znaczy więcej niż najpiękniejszy rysunek.
Historia jednego psa
To miała być zwykła praca plastyczna. Rysunek psa. Na początku był entuzjazm.
Potem przyszło zderzenie z rzeczywistością:
„Nie umiem…”
„Nie wychodzi…”
Łzy.
W takich momentach bardzo łatwo wejść w rolę dorosłego, który wie lepiej.
Poprawić. Pokazać. Pomóc szybciej dojść do „ładnego efektu”.
I tak się stało.
Z potrzeby wsparcia pojawiła się pomoc mamy. Podpowiedzi. Poprawki. Wspólne rysowanie.
Tylko że wtedy wydarzyło się coś ważnego. Zamiast ulgi… pojawiło się jeszcze większe rozczarowanie.
Bo to już nie było „ja sama”.
Ile „ja sama” znika, gdy ktoś robi za nas?
To był moment zatrzymania. Bo przecież w tworzeniu nie chodzi o to, żeby było idealnie.
Chodzi o to, żeby było czyjeś.
Kiedy odbieramy dziecku możliwość próbowania, zabieramy mu coś więcej niż tylko proces.
Zabieramy mu doświadczenie sprawczości.
A bez niego trudno budować skrzydła.
Moment zmiany
Zamiast kolejnych poprawek pojawiła się inna propozycja:
„Spróbuj kilka razy. Narysuj psa tak, jak czujesz. A potem wybierz ten, który najbardziej Ci się podoba.”
Nie jeden rysunek. Nie jeden „właściwy” sposób.
Tylko przestrzeń. Na błędy. Na próby. Na własną decyzję.
Powstało kilka psów.
Pierwszy – niepewny.
Drugi – odważniejszy.
Kolejny – już bardziej „jej”.
I wtedy wydarzyło się coś najważniejszego: Ona sama wybrała swój rysunek.
W jednym obrazie mieści się więcej niż myślisz
Ten wybrany pies był pełen czegoś najważniejszego :
– odwagi
– prób
– decyzji
– wytrwałości
I przede wszystkim: „ja sama”
Bo w jednym obrazie może zmieścić się naprawdę dużo:
Pierwsze „nie umiem”. Drugie „spróbuję jeszcze raz”.
I w końcu: „zrobiłam to sama”
Narodziny skrzydeł
To właśnie w takich momentach dzieje się coś, czego nie widać od razu.
Buduje się wewnętrzna siła.
Dziecko, które doświadcza:
„potrafię sama”
zaczyna wierzyć:
„poradzę sobie”
A to jest fundament wszystkiego.
Nie tylko w sztuce.
Rola dorosłego
To nie jest łatwe.
Bo czasem aż chce się pomóc bardziej. Szybciej. Lepiej.
Ale prawdziwe wsparcie wygląda inaczej:
– być obok
– zauważać
– dawać przestrzeń
– ufać procesowi
I pozwolić, żeby to dziecko było autorem.
Nawet jeśli linie są krzywe. Nawet jeśli proporcje się nie zgadzają. Bo to właśnie tam rośnie coś najważniejszego.
Arttutor – obudź w sobie artystę
W Arttutor wierzymy, że każdy ma w sobie twórczą moc.
Nie chodzi o perfekcję. Chodzi o doświadczenie:
– mogę
– próbuję
– tworzę
– decyduję
I właśnie tam, w tym procesie, pojawia się prawdziwe uskrzydlenie.
Na koniec
Więc ile „ja sama” mieści się w jednym obrazie?
Czasem więcej, niż jesteśmy w stanie zobaczyć.
Bo kiedy dziecko mówi: „zrobiłam to sama” to nie jest tylko zdanie.
To moment, w którym zaczyna wierzyć, że potrafi wznieść się wyżej.
I naprawdę… zaczyna.
